بدرستى كه تو بندهء ترسانندهء بندگان منى از عذاب من وشريك نيستى در پادشاهى من وحافظ وشاهد ونگهبان نيستى بر من وبر بندگان من ومن با بندگان خود يكى از سه كار مىكنم : يا توبه مىكنند بسوى من وتوبهء ايشان را قبول مىكنم وگناهان ايشان را مىآمرزم وعيبهاى ايشان را مىپوشانم ؛ يا آنكه عذاب خود را از ايشان بازمىدارم براي آنكه مىدانم از پشتهاى ايشان فرزندانى چند مؤمن بيرون خواهند آمد ، پس رفق ومدارا مىكنم با پدران كافر وتأنّى مىكنم با مادران كافر وعذاب را از ايشان رفع مىكنم تا آن مؤمنان از پشتهاى ايشان بيرون آيند ، پس چون مؤمنان از صلبها ورحمهاى ايشان بيرون آيند وجدا شوند واجب مىشود بر ايشان عذاب من ونازل مىشود بر ايشان بلاى من ؛ واگر نه اين باشد ونه آن ، پس بدرستى كه آنچه من مهيّا كرده‌ام براي ايشان از عذاب خود در آخرت عظيمتر است از آنچه تو از براي ايشان مىخواهى در دنيا ، زيرا كه عذاب من براي بندگانم در خور جلال وبزرگوارى من است . اى إبراهيم ! پس مرا با بندگان خود بگذار كه من مهربانترم به ايشان از تو ، ومرا با ايشان بگذار كه منم جبار بردبار وداناى حكيم ، تدبير مىكنم ايشان را به علم خود ، وجارى مىكنم در ايشان قضا وقدر خود را « 1 » . ونزديك به اين مضمون أحاديث بسيار وارد شده است « 2 » . ودر اخبار صحيحه ومعتبرهء بسيار از ائمهء أطهار عليهم السّلام منقول است كه فرمودند در تفسير اين آيهء كريمه وَكَذلِكَ نُرِي إِبْراهِيمَ مَلَكُوتَ السَّماواتِ وَالْأَرْضِ وَلِيَكُونَ مِنَ الْمُوقِنِينَ « 3 » كه ديدهء إبراهيم عليه السّلام را آن قدر قوّت دادند كه از آسمانها گذشت وگشودند براي أو مانعها را از زمين تا ديد زمين را وآنچه در زمين بود وآنچه در زير زمين بود وآنچه در هوا بود ، وديد آسمانها را وآنچه در آسمانها بود وملائكة كه حامل آنها بودند وديد عرش وكرسي را وآنچه بر بالاى آنها بود ، وچنين كردند نسبت به رسول خدا صلّى اللّه عليه وآله وسلم و

--> ( 1 ) . تفسير امام حسن عسكرى عليه السّلام 513 . ( 2 ) . احتجاج 1 / 65 ؛ تفسير عياشى 1 / 364 ؛ تفسير قمى 1 / 206 . ( 3 ) . سورهء انعام : 75 .